Dag 14 Chronische lymfatische leukemie

Inmiddels ben ik bij de hematoloog geweest en de diagnose is gesteld op een chronische lymfatische leukemie of te wel B-CLL, stadium 0.
Ik was in eerste instantie in shock toen ik de diagnose hoorde, alhoewel ik natuurlijk al het een en ander gegoogeld had en gelezen had dat dit tot de mogelijkheden hoorde bij een verhoogd leukocytenaantal, maar ik hoopte stilletjes nog steeds dat de reden van de leukocytose een infectie was.
De hematoloog probeerde me gerust te stellen door te zeggen dat ik echt de komende 10-15 jaar geen klachten hoefde te hebben en dat als dat wel zo zou zijn, er allerlei goede geneesmiddelen beschikbaar zijn. Toen kwamen er wel de tranen, enerzijds de shock, anderzijds een soort van opluchting dat ik misschien nog 10-15 jaar te leven heb. Ik dacht meteen aan de medicijnen, ze bedoelde zeker chemotherapie, ik moet daar nog even niet aan denken.
Het is nu ongeveer een maand geleden dat ik dit hoorde en ik merk dat ik de afgelopen tijd niet aan de ziekte heb willen denken, heb af en toe wat forums bezocht maar werd er niet veel wijzer van.
Gedachten die de laatste tijd opkomen zijn, dokters vertellen je graag de meest positieve uitkomst, stel je voor dat het allemaal veel erger is en dat ik al eerder klachten krijg? Ik heb die ervaring ook toen mijn moeder ziek werd, was weliswaar een andere vorm van kanker maar toen ik de arts vroeg hoe lang ze nog had, kreeg ik als antwoord een half tot een jaar, terwijl ze er na 3 weken al niet meer was.
Verder merk ik dat ik veel moeite heb om er met mijn naasten over te praten, ik word dan zo verdrietig en slik met moeite mijn tranen in, als ik dan alleen ben laat ik ze wel vrijelijk stromen.

Ik heb gegoogeld naar de bevindingen van de Germaanse Geneeskunde, om te kijken welke emotie ten grondslag ligt aan een CLL en die luidde gebrek aan zelfwaardering, iets wat me niet vreemd in de oren klinkt en ook omdat ik dit al vaak ben tegengekomen in mijn proces met Desteni.

Binnenkort heb ik een chat met Kim Amourette (Quantum Change Kinesiology) die misschien nog meer vragen kan beantwoorden, en dan vooral naar welke punten ik kan kijken die ik kan veranderen met zelfvergeving en zelfcorrectie.

Ik heb ook nog eens nagedacht over de urinetesten die ik in het verleden heb laten verrichten en die positief waren voor kanker. Mede gezien het feit dat ik al jaren lang een verhoogd leukocytenaantal heb, zou het toch kunnen zijn dat deze test betrouwbaar is. Ik heb ze later ook niet meer laten uitvoeren omdat ik zag dat dit mijn mind in verwarring heeft gebracht en dat ik er vooral angstig van werd.

Hieronder mijn zelfvergevingen:

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan in shock te zijn als ik de diagnose CLL hoor van mijn arts, omdat er nu met zekerheid gezegd kan worden dat ik een vorm van kanker heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan ook een zekere opluchting te voelen als ik te horen krijgen dat ik misschien nog 10-15 jaar klachtenvrij kan zijn, terwijl ik nu bijna 65 jaar ben en dus nog 75-80 jaar kan worden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan mezelf te manipuleren met gedachten dat mij alleen een positieve uitkomst wordt gegeven van 10-15 jaar terwijl ik misschien tot een groep behoor die eerder klachten krijg en dus niet nog 10-15 jaar te leven heb.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het verloop van mijn moeder’s ziekte te projecteren op mij zelf door te denken dat de prognose die me is gegeven niet klopt en dat ik ook eerder klachten krijg of zal overlijden.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan bang te zijn om chemotherapie te krijgen, omdat ik mezelf heb ingebeeld dat chemotherapie niet kan helpen en dat ik alleen kan genezen door een dieet te volgen en mijn emoties te stoppen, terwijl ik veel mensen in mijn omgeving heb die hetzij door chemotherapie, hetzij door radiotherapie uiteindelijk zijn genezen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan het punt van zelfwaardering (nog) niet te hebben gelopen en mezelf de schuld te geven dat ik ondanks ik alle tools van Desteni tot mijn beschikking heb het idee heb nog niet ver hiermee te zijn gekomen.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan niet met mijn naasten te willen praten over mijn ziekte omdat ik dan verdrietig word en mijn verdriet niet aan hun wil laten zien, terwijl ik weet dat ook dit een vorm van zelfmanipulatie is en dat ik hierbij verdriet verdring.

Ik vergeef mijzelf dat ik heb geaccepteerd en toegestaan iedereen om me heen een positief verhaal te vertellen over mijn ziekte, dat ik de komende 10-15 jaar geen klachten hoef te krijgen en daarmee de zaak afsluit om verdere discussie uit de weg te gaan.

Als en wanneer ik negatieve gedachten heb, negatieve toekomstprojecties, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat de mind altijd iets negatiefs tegenover iets positiefs zet en in een polarisatie gaat.
Ik ga met mijzelf de verbintenis aan mijn negatieve gedachten te stoppen en mezelf te kalmeren door te ademen.

Als en wanneer mijn naasten over mijn ziekte willen praten, dan stop ik en adem. Ik realiseer me dat door mijn tranen/verdriet binnen te houden ik mijn emoties onderdruk en dat dit mijzelf vergiftigt. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan vrijuit te praten over opties, te huilen en zelfeerlijk te zijn.

Als en wanneer ik me schuldig voel dat ik niet genoeg heb gedaan aan het punt van zelfwaardering, dan stop ik en adem. Ik realiseer dat ik dagelijks, eigenlijk ieder moment van de dag mijzelf kan vergeven op dit punt. Ik ga met mijzelf de verbintenis aan alerter te worden op gedachten die desastreus, veroordelend of kritisch zijn, niet alleen naar mezelf maar ook naar anderen en hierop direct zelfvergeving toe te passen en het uit te schrijven.

PS Ik trok vandaag een Osho kaart en het was Rebirth, zo wil ik mijn toekomst gaan bepalen, mijn wedergeboorte in het fysieke.

Advertenties

4 gedachtes over “Dag 14 Chronische lymfatische leukemie

  1. Wat een pittige uitslag van de test….Cool om je zelfvergevingen en zelfcorrecties te lezen! Take care en een dikke knuffel.

    Miranda

    Like

  2. I can relate to your experience Marjo from something lesser but equally requiring attention. Something I am being told is to focus on what’s here and how I decide to live today, not focusing on what was or what I did or didn’t do – or what the future may bring, because one can be tough on oneself for having caused this to one’s body and in doing so, cause much more fears and stress about everything. In the end, as my partner said to me yesterday, even the point about being healthy or not should not affect one’s decision of how to live and yes, rebirth ourselves day to day. I’ll be sharing more about this myself as I go through it, at the moment it is still a a bit sore within me, but it is important to remind ourselves that we decide to be and how we live in the moment, even though we may have health issues. There are some cool audios of support as life reviews I think related to living with chronic illness or impairments, a few appear here: https://eqafe.com/searches?utf8=%E2%9C%93&q=chronic+illness

    Take care and big hug to you

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s